Універсітэт

11 октября 2015… Письмо из Вильнюса в Беларусь (+ English version)

LXXXVII

«Когда гончар мой прах преобразит в кувшин

Пускай наполненным он будет постоянно»

«Рубаи»

Омар Хайам

11 октября 2015… Письмо из Вильнюса в Беларусь

Театральный спектакль продолжается. Александр Лукашенко продолжит исполнять свою привычную «роль» президента Беларуси. В отношении него нельзя сказать «избранный», «одобренный» или «подтверждённый». Это не просто будет неправдой, это будет менее чем правдоподобно. Как уже говорилось, единственным вопросом в этом художественном перфомансе являлось то, на скольких процентах голосов остановится Лукашенко: 72%, 79% или абсурдных 83% голосов, полагаясь на заблуждение, что можно сымитировать «правдоподобность» и что население Беларуси будет продолжать молчать.

Время требует искренности и честности в отношении современной Беларуси и тех, кто заявляет о своей любви к ней. К сожалению, многие представители «оппозиции» находятся в дезориентированном состоянии, не имея единого направления. Среди её представителей слишком много тех, кто скорее станет воевать друг с другом, «поедая своих же детей», нежели тех, кто готов признаться в своих истинных интересах и ошибках. Некоторые представители оппозиции не пожалели критики и в адрес национальной гордости страны — лаурета Нобелевской премии  писательницы Светланы Алексиевич, которую упрекают в использовании русского языка, а не белорусского. Не последовало ни выражения гордости, ни удовлетворения, лишь мелочная и жалкая критика, цель которой унизить того, кто не принадлежит к небольшой группе лиц, которые больше заботятся о своих личных интересах, а не всей нации. Эта разрозненная «оппозиция» унизилась до дебатов и пререканий, кто выше поднимет национальный флаг, в то время как её внимание рассредоточено, правительство Лукашенко встречает отпор только от самых отважных и мужественных. Слова Светланы Алексиевич прямы и точны.

Наша оппозиция оказалась очень слабая, оказалось, что они все друг с другом ссорятся, каждый обвиняет другого, что он агент КГБ, другой говорит, что он агент КГБ. Почему нет единого кандидата? Уже и Запад пытался убедить нашу оппозицию, что надо единого кандидата… Но видно, те люди, которые сейчас называются оппозиционерами, не понимают той ответственности, которая лежит на них, они больше заняты своим самолюбием.

Вот это одна из причин, почему я не могу быть с оппозицией, потому что я понимаю гораздо серьезнее то, что сейчас происходит, и то, что нам надо делать. Но там совершенно другие понятия, которые я сама не могу понять. То ли это крестьянская психология, каждый думает о себе.

Сейчас опять то же самое. Поэтому Лукашенко смеется, он сам говорит: нам не нужна такая оппозиция, вы вроде есть, а вроде вас и нет. Так что формально оппозиция существует, больше того, они даже оказываются в тюрьме иногда, время от времени, но когда они выходят, они начинают распри между собой. Оппозиция не представляет силы, поскольку народ знает, что там происходит, и к ней нет доверия.

Пришло время открыто сказать: «Король голый», и король это не только Лукашенко — это и, к сожалению, раздробленная оппозиция. Всем известно, кто такой Лукашенко и что он делает. Но кто и где эта «оппозиция», и каковы её интересы?

Несмотря на то, что Беларусь не занимает положения ни ладьи, ни коня на шахматной доске мира, ей удалось занять важные передовые позиции. И хотя они не позволят выиграть партию, способность Лукашенко выдавать белое за чёрное и наоборот повлияет на ход игры в ключевые моменты.

Не стоит забывать, что после Перестройки и развала Советского Союза Беларусь была обозначена как одна из самых многообещающих стран постсоветского пространства. Надежды на демократические перемены были весьма высоки. Именно в таком контексте Президент США Билл Клинтон прибыл в Минск в 1993 г., где он делился своими надеждами, стремлениями и верой в светлое будущее Беларуси. С того момента и до нынешних президентских выборов было проведено бессчётное количество семинаров и конференций. Дипломатические миссии из различных стран Запада совершили десятки туров по изучению событий в Беларуси из первых рук. Возникает вопрос: с какой целью?

В предыдущие годы вклад западных стран был огромен. Официальная статистика свидетельствует, что только между 2006 и 2012 годами около 875 млн. долларов США были направлены на содействие Беларуси. Значительная часть этой суммы была направлена на равитие гражданского общества. В более позднее время финансовая помощь на сотрудничество с Беларусью продолжалась, однако на более низком уровне. Опять же с какой целью? Каковы были результаты этих инвестиций и оптимизма, и насколько эффективно работала «оппозиция», получавшая столь невиданную финансовую и моральную поддержку? К сожалению, результаты не утешительны. Гражданское общество остаётся разобщённым, не получая должной поддержки со стороны «оппозиции». Более того, интеллектуальная жизнь Беларуси продолжает испытывать стагнацию, в которой заслуги таких людей, как Алексиевич, становятся исключением из правил. Можно лишь задать вопрос, а где же голоса белорусских студентов и почему их голоса заглушаются.

Ирония для Беларуси, а также для Европейского Болонского процесса заключается в том, что в тот же год, когда Беларусь была принята в Болонский процесс (со всеми вытекающими из этого требованиями по обеспечению открытого, свободного и беспрепятственного образовательного пространства), Лукашенко даже не рассматривает возможность возвращения единственного белорусского демократического университета на родину. Ещё большая ирония заключается в том, что среди так называемой «оппозиции» есть те, кто совершает нападки на один из наиболее успешных демократических проектов в Беларуси за последние 25 лет. В то время, как сами они ни коим образом не влияют на ход политических событий внутри Беларуси, этот небольшой образовательный «Давид восстал против Голиафа» и предоставил европейское демократическое образование тысячам студентов.

Мир должен признать, что 11 октября не был днём выражения надежд и стремлений белорусского народа. Можно лишь надеяться, что многочисленные противоречия, которые присущи Беларуси в её отношениях с Западом будут разрешены на этом последующем этапе жизни страны.

Проф. Г. Дэвид Поллик,

Ректор Европейского гуманитарного университета

Вильнюс, Литва


LXXXVII

«All this of Pot and Potter—Tell me then,
Who is the Potter, pray, and who the Pot?»

The Rubaiyat
By Omar Khayyam

 October 13, 2015….. A Letter from Vilnius to Belarus

The theatre goes on.  Alexander Lukashenko will continue in his long running ‘role’ as president of Belarus.    One cannot say ‘elected,’ ‘endorsed’ or even ‘confirmed.’  Not only would none of these be true, they would simply not be believable.   As has been said, the only question in this piece of performance art was whether Lukashenko would choose to win by 72%, 79% or even more absurd, 83% of the vote, based upon the delusion that ‘believability’ was possible and that the Belarusian population can be kept silent .

The time calls for candor and honesty regarding the state of Belarus and those who are reputed to love it.  Much of the ‘opposition’ is in a state of disorientation and lacking in a common direction.  It contains many who would rather turn on one another — ‘eating their young’ — than confess their true self-interests and failures. Even the great national honor of a Belarusian Noble Peace Prize winner has drawn criticism from some quarters within the ‘opposition,’ criticizing Svetlana Aleksievich’s use of Russian over Belarusian.  Neither an expression of pride nor satisfaction, but small and petty criticism intended to bring down anyone who doesn’t belong to their small group of individuals who care less about a nation, and more about their private agendas.   This divided ‘opposition’ has been reduced to debate and bickering over who is raising the national flag higher, while focus is lost and Lukashenko’s government remains challenged by only the most brave and courageous.  Svetlana Aleksievich’s words are straightforward and to the point.

Our opposition turned out to be very weak.  They fight one another and accuse each other of being a KGB agent…Why don’t they have a single candidate?  The West tried to convince the opposition to choose a single candidate…, but it seems that the “opposition” doesn’t realize the responsibility that rests on their shoulders.  They are more engaged into narcissism.

This is one of the reasons I can’t support the opposition. Because I recognize to a great extent what is going on and what we need to do.  But the opposition thinks in ways I don’t understand.  It might be a peasant psychology, when everyone cares only for himself.

This year it’s the same. That’s why Lukashenko is laughing when he says:  ‘We don’t need an opposition like this.  On one hand, you exist, on the other hand, you don’t.  Formally, the opposition exists and sometimes they find themselves behind bars.  But as soon as they are out, they start fighting each other.  The opposition has no influence and people see this.  Therefore, the opposition is not trusted.

The time has come to openly say, ‘The emperor has no clothes’ and the emperor is not only Lukashenko, but a fractured opposition.  It is well known who Lukashenko is and what he is doing, but who and where is the ‘opposition’ and what are their interests?

Though Belarus doesn’t have the influence of either a rook or knight on the world’s chessboard, it recently has assumed a significantly advanced and important position.  While it will not win the game, Lukashenko’s ability to change color — now black, now white — gives it the potential to influence the course of play in important ways.

One must recall that following Perestroika and the subsequent collapse of the Soviet Union, Belarus was identified as one of the most promising countries in the post-Soviet space.  Expectations for democratic transformation were high.  It was within this context that U.S. President Bill Clinton arrived in Minsk in 1993, sharing his hopes, aspirations and beliefs for Belarus’ bright future.  Since that time and during the period leading up to the present presidential election, myriad seminars and conferences have been conducted for academic and international professionals.  Foreign ministry and diplomatic representatives from numerous Western nations have made dozens of study tours, seeing firsthand the activities in Belarus and throughout the Baltic countries.  It must be asked, to what purpose?

In the preceding years, Western investment has been significant.  Official statistics indicate that between 2006 and 2012, approximately 875 million U.S. dollars was spent for assistance to Belarus, most of which was directed in support of the development of civil society.  Most recently, financial assistance has continued in support of cooperation with Belarus, though at a much lower level.   Again, we ask, to what purpose?  What has resulted from this investment and optimism and how effective has been the ‘opposition’ who has received such extraordinary financial and moral support?  Sadly, the results have been very disappointing.  Civil society remains divided, receiving little organized leadership from the ‘opposition.’ Further, the intellectual life of Belarus has remained notably stagnant, making the contributions of such persons as Aleksievich all the more exceptional.  And one can only ask — ‘Where are the voices of Belarusian students and how have their voices been silenced?

It is no small irony for the peoples of Belarus and Lithuania, as well as an embarrassment for the European Bologna Process, that in the very year that Belarus is admitted into the Bologna Process, with its clear requirements for an open, free and unfettered educational environment, Lukashenko’s decision to maintain his personal exile of Belarus’ only democractic university, goes unchallenged.  There is even greater irony in the fact that within the so-called ‘opposition,’ there are those who choose to attack one of the only successful democratic projects to emerge from within Belarus in the last 25 years.  While they have remained so clearly ineffectual in influencing the course of political events inside the country’s borders, this small educational ‘David’ has stood against Goliath and brought European-style democratic education to thousands of students.

The world should recognize that today was not a day that reflected the hopes and aspirations of the citizens of Belarus.  For their sake, one can only hope that the many contradictions that characterize Belarus and its external Western relations will be resolved during this next period in Belarus’ life.

David Pollick, Rector European Humanities University Vilnius, Lithuania


11 кастрычніка… Ліст з Вільні ў Беларусь

Тэатральны спектакль працягваецца. Аляксандр Лукашэнка працягне выконваць сваю звыклую «ролю» прэзідэнта Беларусі. У дачыненні да яго нельга сказаць «абраны», «ухвалены» або «пацверджаны». Кожнае з гэтых азначэнняў – не проста няпраўда, але і проста непраўдападобнае. Як ужо казалася, адзіным пытаннем у гэтым спектаклі было тое, на колькіх адсотках галасоў спыніцца Лукашэнка: 72%, 79% ці на абсурдных 83% – абапіраючыся на ілюзію, што можна зымітаваць «праўдападобнасць» і што насельніцтва Беларусі будзе працягваць маўчаць.

Час патрабуе шчырасці і сумленнасці ў дачыненні да сучаснай Беларусі і тых, хто заяўляе пра сваю любоў да яе. Многія прадстаўнікі «апазіцыі» знаходзяцца ў дэзарыентаваным стане, не маючы адзінага кірунку. Сярод яе прадстаўнікоў занадта шмат тых, хто хутчэй стане ваяваць адзін з адным, «есці сваіх дзяцей», чым прызнаецца ў сваіх сапраўдных інтарэсах і памылках. Некаторыя прадстаўнікі апазіцыі не пашкадавалі крытыкі і ў адрас нацыянальнага гонару краіны – лаўрэаткі Нобелеўскай прэміі пісьменніцы Святланы Алексіевіч, якую папракаюць у выкарыстанні рускай мовы, а не беларускай. Не было ні праяваў гонару, ні задавальнення, толькі дробязная крытыка, мэта якой – зняважыць таго, хто не належыць да невялікай групы асобаў, якая больш клапоціцца пра свае асабістыя інтарэсы, а не пра народ. Гэтая разрозненая «апазіцыя» апусцілася да спрэчак і сварак, хто вышэй падыме нацыянальны сцяг, страчваючы мэту, а ўлада Лукашэнкі сустракае адпор толькі ад самых адважных і мужных. Словы Святланы Алексіевіч прамыя і дакладныя:

«Наша апазіцыя апынулася вельмі слабая, аказалася, што яны ўсё адзін з адным сварацца, кожны абвінавачвае іншага, што ён агент КДБ, а той кажа, што іншы – агент КДБ. Чаму няма адзінага кандыдата? Ужо і Захад спрабаваў пераканаць нашу апазіцыю, што трэба адзінага кандыдата… Але відаць, тыя людзі, якія цяпер называюцца апазіцыянерамі, не разумеюць той адказнасці, якая ляжыць на іх, яны больш занятыя сваім самалюбствам.
Вось гэта адна з прычын, чаму я не магу быць з апазіцыяй, таму што я разумею значна больш сур’ёзна тое, што цяпер адбываецца, і тое, што нам трэба рабіць. Але там зусім іншыя паняцці, якія я сама не магу зразумець. Ці то гэта сялянская псіхалогія: кожны думае пра сябе.
Цяпер зноў тое ж самае. Таму Лукашэнка смяецца, ён сам кажа: нам не патрэбная такая апазіцыя, вы, здаецца, ёсць, але вас нібыта і няма. Так што фармальна апазіцыя існуе, больш таго, яны нават трапляюць у турму часам, час ад часу, але калі яны выходзяць, яны пачынаюць звады паміж сабой. Апазіцыя не мае сілы, бо народ ведае, што там адбываецца, і да яе няма даверу».

Надышоў час адкрыта сказаць: «Кароль голы», і кароль гэта не толькі Лукашэнка – гэта і, на жаль, раздробленая апазіцыя. Усім вядома, хто такі Лукашэнка і што ён робіць. Але хто і дзе гэтая «апазіцыя», і якія яе інтарэсы?

Нягледзячы на тое, што Беларусь не ёсць ні ладдзёй, ні канём на шахматнай дошцы свету, яна надоечы здолела заняць перадавыя і істотныя пазіцыі. І хоць яны не дазволяць выйграць партыю, здольнасць Лукашэнкі выдаваць белае за чорнае і наадварот паўплывае на ход гульні ў ключавыя моманты.

Не варта забываць, што пасля Перабудовы і развалу Савецкага Саюза Беларусь разглядалася як адна з самых шматабяцальных краін постсавецкай прасторы. Надзеі на дэмакратычныя перамены былі вельмі высокія. Менавіта ў такім кантэксце Прэзідэнт ЗША Біл Клінтан прыбыў у Мінск у 1993 г., дзе ён дзяліўся сваімі надзеямі, імкненнямі і верай у светлую будучыню Беларусі. З таго моманту і да цяперашніх прэзідэнцкіх выбараў было праведзена безліч семінараў і канферэнцый. Дыпламатычныя місіі з розных краін Захаду здзейснілі дзясяткі тураў па вывучэнні падзей у Беларусі з першых рук. Узнікае пытанне: з якой мэтай?

У папярэднія гады ўнёсак заходніх краін быў велізарны. Афіцыйная статыстыка сведчыць, што толькі паміж 2006 і 2012 гадамі каля 875 мільёнаў даляраў ЗША былі накіраваныя на дапамогу Беларусі. Значная частка гэтай сумы была накіраваная на развіццё грамадзянскай супольнасці. У больш позні час фінансавая падтрымка на супрацоўніцтва з Беларуссю працягвалася, аднак на больш нізкім узроўні. Зноў жа: з якой мэтай? Якія былі вынікі гэтых інвестыцый і аптымізму, і наколькі эфектыўна працавала «апазіцыя», якая атрымлівала такую неверагодную фінансавую і маральную падтрымку? На жаль, вынікі не суцяшальныя. Грамадзянская супольнасць застаецца раз’яднанай, не атрымліваючы належнай падтрымкі з боку «апазыцыі». Больш за тое, інтэлектуальнае жыццё Беларусі працягвае знаходзіцца ў стагнацыі, у якой заслугі такіх людзей, як Алексіевіч, робяцца выключэннем з правілаў. Можна толькі задаць пытанне: а дзе ж галасы беларускіх студэнтаў і чаму іх галасы заглушаюцца?

Іронія для Беларусі, а таксама для еўрапейскага Балонскага працэсу палягае ў тым, што ў той самы год, калі Беларусь была прынятая ў Балонскі працэс (з усімі вынікаючымі з гэтага патрабаваннямі па забеспячэнні адкрытай, свабоднай і бесперашкоднай адукацыйнай прасторы), Лукашэнка нават не разглядае магчымасці вяртання адзінага беларускага дэмакратычнага ўніверсітэта на радзіму. Яшчэ большая іронія палягае ў тым, што сярод так званай «апазіцыі» ёсць тыя, хто нападае на адзін з найбольш паспяховых дэмакратычных праектаў у Беларусі за апошнія 25 гадоў. У той час як самі яны ніякім чынам не ўплываюць на ход палітычных падзей унутры Беларусі, гэты невялікі адукацыйны «Давід» паўстаў супраць Галіяфа і даў еўрапейскую дэмакратычную адукацыю тысячам студэнтам.

Свет павінен прызнаць, што 11 кастрычніка не было днём выказвання надзей і памкненняў беларускага народа. Можна толькі спадзявацца, што шматлікія супярэчнасці, якія ўласцівыя Беларусі ў яе стасунках з Захадам, будуць вырашаныя на гэтым наступным этапе жыцця краіны.

Праф. Г. Дэвід Полік,
Рэктар Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта

1 ответ на “11 октября 2015… Письмо из Вильнюса в Беларусь (+ English version)

  1. Уведомление: Уволенный преподаватель ЕГУ П.Терешкович и кандидат в ректоры ЕГУ А.Милинкевич раскритиковали открытое письмо ректора Поллика | The EHU Times

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s